Deli Gömleği Giyen Şiir

kapının önüne konulan ayakabıyım ben

cenaze evinde..


bir öpücük konduramayan yaşamın yanağına

kurumuş çatlak dudağım ben

kendi ellerimle giydim kolsuz deli gömleğimi

akla ziyanım ben

taze kenevir kokusuyum ben

hiç işlenmedim

içe çekilip üflenmedi dumanım

beyin uyuşturamayan 

esrarım ben

bende öldüm öleceğim

ne kaldı şunun şurasında

üç günlük ömrün

son günüyüm ben

olacak mı benden sonrası bilmiyorum

bir bilinmezliğe alınan

son biletim ben..


''gelenler gidiyor gidenler hiç dönmedi''


nevrotik 


(arataşınaokeydönerkenokeyyiyenadam)

28 Ekim 2022 271 şiiri var.
Beğenenler (8)
Yorumlar (6)
  • 17 ay önce

    Nevzat Abi merhaba....Şahaneydi...:)Sevgiler,teşekkürler...

  • 17 ay önce

    Deli gömleğinden mütevellit delirenlerin değil , gizli narsistlerin giymesi gereken kıyafet , onlarda hali hazırda delirmeyen gömlek kravat pantolon giyerler . Saygılarımla efem, Hoşçakalınız...

  • 17 ay önce

    Nevzat ; ustasın .

  • 17 ay önce

    Bu telefonlar dokunmatik. Yine yanlış yazdım. P olacaktı orada...Kusuruma bakma.

  • 17 ay önce

    Hep insanlara giydirirler usta o gömleği. Filozoflar karar almışlar bir gece ateşin başında. Ülkeleri zenginler ve akıllılar yönetsinler diye. Çünkü demokrasiyi siyaseti aşkı sevgiyi biçmeyi ekmeyi harcamayı öldürmeyi hep onlar en iyisini bilirlermiş. O gündür bu gündür yönetip dururlar. Şiirdi. Bana gelince acaba ben de mi biçiyorum diye düşünürüm zaman zaman. Şirketimin

    kuralı bu. Bize kazık atana acıma. Hayatım bir zamanlar çok romantikti. Şimdiyse dosyalar önümde kara kara düşünür duruyorum.