Depresif Mevsim Diyalogları

Mevsim sessizce kapadı gözlerini güneşe,

Dilinde son bir fısıltı duyuldu;

/Vur ölüm;

Vur kâhyalığını yaptığımız hayatın döşünden.

Kırk günlük zikrine

Bir yudum su

Bir lokma kuru ekmek katık etmeyi bilir ruhumuz

Yeniden seslenir bir dervişin bedeninden./

Kutsanmaya layık görülmemiş bir bedenin

Ardında kalan günahlardan çıkardım nasibimi.

Gözleri kem bakan bir ay hâkim şimdi şehrime.

Bulutlar akacak gözyaşlarından bi haber.

Gölgemin üzerine düşen sahtekâr bir neşe...

Hatırlamazsın;

Bileklerine kan oturmuş

Prangalı bir aşktan bahsederdi

Köşe başını mesken tutan şarapçı

Tek dal sigaraya fit olacak kadar aciz

Belki de tamahkâr...

Oysa;

Lav artığı bir ayrılığın

İşkence karanlığında dolaşacak kadar

Fırsatçı bir hüzün bekliyordu parmaklarımızı eşikte..

Tam o ayağını basmaya tenezzül etmediğin kapının eşiğinde.

İçimdeki ferin gözlerini canlandırmaya yetmediği zamanlarda,

Nefesimle suya çizerdim suretini...

Hep bir ağızdan zikre başlardı kaypak dilekler,

Adın,

Adına denk bir efkârı tellendirirdi sözün ucunda,

Bakışların nefsimi silme geçerdi...

Şimdi;

Pencere pervazında soğuğa meydan okuyan bir çığlığım artık.

Depresif bir gülüşün bıraktığı yankıyla

Betimlenemeyen bir hasret biliyorum kendime,

Yüzü yüzüme denk hikâyeler çiziyorum...

Son boğumundan kalma zehri akıtmak için

Tetikte bekliyorken kelimeler,

Birden acz içinde fark ediyorum;

Zihnimde kalan en onurlu hayvandı akrep...

Kasım'2009 Aydın...