Devrilmeler

Duygunun belirsizliğinde

Kendimi adıyorum Tanrıya

Berraklaşması için suyun

Nefesimizin özgürleştiği

Düşsel tepelerde

O meşhur yalnızlığa

Âdetimizdir

Başucu kıvrılmaları

Zamanın burağındayım

Geçiyorken Picasso’lu insanları

Düşünmeye çalıştıklarım

Hep eksik

Evimdeki fesleğenin

Öfkesini yatıştırdım biraz

Büyük sofi kedim

Şerafeddin efendi

Vaazlarını sıralıyor sıralamasına da

Siliniyor telvesinde gün

Üstelik

Teşhirli hafızasını yırtarak

Platonik hayatın devrine sığışarak

Kurulaşan yaşamı

Guernica’ya satarak

Yok oluyordu gün

İşte şimdi ağlayabilirim

Artık dünyaların dünyasını tanıyorum

Ben, bensiz de gayet iyiyim

Kavgalarım yargısız

Kırmızı antlaşmaların ortasında

Gayet ciddi

Uçsuz uçurtmalar tımarhanesi

Bu kadar ucuza değiştiğimizdendir

Kimseden ses yok

Düzensiz düzenden

Memnuniyet memnunları

Gece memurları

Âh Shakespeare

Cehennem evet boş

Haklısın bütün şeytanlar burada

Doğduğumda

Bilge perisi seslenmişti

Çocuklar çocuktu

Havalar neşeli

Ağaçlar ve rüzgârlar ve gazinolar

Babamın hâlinde, konuşmalarında

Annemin yüzünde

Anlayabildiğim bir sıcaklık

Vardık eskiden

Komşunun bahçesinden gül çalardık

Belki de en büyük mutluluğumuzdu

Güller kendindeydi

Güller gül kokuyordu