Diakronik Söylem

G/üzdü gözlerinde büyüyen yabancı bakışlar...

Kimeydi o sözlerin,

O buz tutan cevaplar?

/ben sadece seni özlemiştim,sen farkında bile değildin/

ve ayrılığı bana terkedip gittin...

Aşkı bir şarkının nakaratına sığdıracak kadar

Bu yüzsüz ayrılığı gözlerimden okutacak kadar

Sessizliktin !

Görme !

Suları yanacak denizler biriktiriyorum gözbebeklerimde

Ve bütün gitmeleri kendime satıyorum sustuğum ayrılık gişelerinde...

Saçma sapan sebeplerim oluyor sessizliğime

Görme !'

Zifir kaçıyor gözlerimin ferine !

Hangi cümlede okusam adını

Yüklemi yabancı kalıyor kimliğime

Sen görünmüyorsun gözlerime...

Zamanın altını üstüne getirsem de nafile

Mağlubum işte !

Bu kara düşünceleri kim sokuyor

Allak bullak fikrime

Bilme !

Birbirinden habersiz ulaklar gönderiyorum gözlerinin g/izlendiği yerlere

İadeli bir sızıyım işte

Kimselere söyleme !

Lehçesi unutulmuş şiirler gibi evrensel bir k/ayıp oluyor sözcüklerim

Varlığın yüz çevirirken varlığıma

Yokluğun konu oluyor söylemlerime

Susmama ihtimal verme !

Yokluğunun istilası yakışmıyor yüreğime

Gel de günü geceye teslim etme !

Mecbursun işte

Söyle !

Ayrılığını bana terkedip gittin de bedenin nerede ?

Susma

Gençliğimin satırlarında kanayan adam,

Söyle

Ruh gibi yaşanır öyle ?

Ellerin nerede,

Gözlerin kiminle,

Tenin değiyor mu başka tenlere ?

Sen aynalara itimat etme !

Gel,

Beni dinle...

Bak halâ

Gözlerin gözlerimde

Ellerin avuçlarımın üşümelerinde

Ve her sabah tenini giyiyorum

Yalnızlıktan nasır tutmuş tenime !

(gel ve ruhunu kavuştur bedenine...)