Dilsiz Kalabalık

​İçimde düğümlenmiş bir mesafe var

Adı konmamış mevsimlerin yorgun gölgesi...

Yalancı baharların rengine kanacak hevesimi çoktan uğurladım,

Ömür, şimdi kendi kıyısında demlenen duru bir su.

​

Keşke anlatabilsem,

Suskunluğun kalbimde açtığı o derin uçurumu

İçimde büyüyen o dilsiz kalabalığı,

Hiç kimsenin uğramadığı bu ıssız coğrafyayı.

​Bir yanım tomurcuk sancısı,

Bir yanım çekilmeye hazırlanan bir akşam güneşi

Zamanı takvim yapraklarından söküp,

Kendi bakışlarıma mühürledim.

​Kapı eşiğinde, ceketini omuzlamış;

Kendi yalnızlığına bağdaş kurmuş o vakur kadın

Geçmişin tozunu zamanın rüzgârına savurup,

Henüz kimsenin çiğnemediği o yorgun ufka bakıyor.

Bir yanım fırtınayı göğüsleyecek kadar mağrur,

Bir yanım rüzgâra yaslanan bir yaprak ürkekliğinde

​

Ve ben, bu iki sükût arasında,

Kendi fırtınasına geç kalan bir yolcuyum.

Gülşen Polat