Dönme Dolap Yıkımlarım

Bitmedi anne !

ne gurbetim,ne sensizliğim

ne de bir sevgili uğruna terkedilişlerim...

Bak hala göçmen kuşların yuvasızlığını saklıyor gözbebeklerim

hala kızıl akşamlara dalıyor fikrim

ve hala

dün gibi üşüyor ellerim.

Dualarına sar beni anne

dudakların öperken ıslak yanaklarımdan

öcümü sen al yaşayamadıklarımdan !

Son fasılı okudum dün

beni sevmeyen adamın hicazkar makamından

bu yüzden ölmüş olmalı gülüşüm

muhakkak bu yüzdendir

suskunluğa sürülüşüm !

Gitmedi anne

bu sızı içimden gitmedi gitti

gün saydım

hafta saydım ay saydım

içimde yıllanmakmış niyeti

billahi anlamadım

sakın kızma ne olur

kendimi unuttum onu unutamadım.

Bir ninni duymak istiyorum şimdi

içinde 'uyusun da büyüsün' sözcükleri olmayan

uyutma beni anne

büyümek ağır geliyor yürek sesime

uyutma beni,

katlanamam artık bir daha sevilmeyişime

uyutma beni anne

ölüm gizleniyor kirpiklerime

sen sadece bir ninni söyle

ve götür beni

yıllarımın öncesine...

Bir hayat kaç b/ölümdür anne?

hangi başlangıç gitmez son dediğimiz yere

ve s/onsuzluk neden düğümleniyor nefeslerimde?

neden bütün umutlarım bir pamuk ipliğinde?

ha koptu ha kopacak !

yar havliyle atıyorum kendimi bir kederin b/eşiğine

bırakma beni anne

kalbim duracak !

Yoruldum anne !

biraz uyusam iyi olacak

uyandırma beni sakın

birazdan kıyametim kopacak !

Ağzımda kefenlenmiş bahaneler

avuçlarım bir tabu(t) gibi son sahne

boşlukları ben doldurdum boş ver görmesin kimseler

kimseler dokunmasın artık çiçeklerime

uyut beni sessizce bir ölüm nefesinde

merak etme üşümem anne

ha sevilmemek

ha ölmek

ikisi de denktir birbirine !

(.)