Dönüyor Kıyısını Döven Sonsuzluk

sokağı hızlıca geçtiler

sevgili ellerini kaybederek gökyüzünün

kuşlar havalandı yerden

rüzgar soğuktu

soğuk olan her parçanın bir önceki hali

kirli bir kaç rengin oluşması nihayet

taze çukurlara sığmayan ölüler söyleşirmiş

sesleri çocuk bağrışları kadar tiz

şimdi hangi mezarı açsak içinden yüzünüz çıkar

kendinizi görmek istemediğiniz

dönüyor kıyısını döven sonsuzluk

dönüyor oyunumuzu bozarak

dönüyor

ağzımıza sığmayan cinayetler tasarlayarak

küllenen cesetlerdi

yağmurlar değil

onları hiç kılan bir ayinle yok edildiler

hatırası tutulmayan bir kayıt

kavruldukça çığlık idiler

gülüşleri ile çıka gelseler yıldızlardan aniden

ölümsüz olanına sorsak

haydi başla şarkıların en eskisinden

sakın seviniyormuş gibi yapma

bir çocuk ölse

ağlamak ne demek bulutlar kadar.