Dördü Onbeş Geçer Bütün Zamanlar - 2

'uyudun mu gecemin hüznü'*

Nasılda çaresizim

günlerim ziyan olurken paslı sözcüklerin donukluğunda

bak nasılda kanıyor dilim...

Söyle sevdiğim

ne zaman türkülere söylenir

ağıtlarda kıvranan seslerim

ve ne zaman al olur matem rengi mendillerim?

Bak yine aynı vuslat dikildi karşıma

bir yılın takvimi daha gelip çattı bu temmuz şafağına

yine devretti anılar

ah düşlerimi gözlerinde saklayanım

bende hüzün hep dördü onbeş geçe başlar...

Hani biz b/aşka yürümüştük bu yolu

ben kendini sana saklamış bir eylül rüzgarı

sen,gökkubbemden dökülen sevgi sağanağı...

Uzak şehirlerin tırnak içine sığdırılmış aşklarına

yenik düşmekten korkarken sana sığınmıştım

senin gurbetlerinden seslenirken aşk,

ben sana hazırlıksız yakalanmıştım...

ne tecrübem,ne tövbem vardı aşka dair

söyle ömrümün mağlubiyeti

sesime hangi senenin temmuz şafağı yol verir?

Ben kamerden damlardım

o sürgün maviliğine...

ellerim eylül kokardı

sen güneş yoksunu zamanlardan yanarken cennet teninde

gözlerin ömrümü aşka katardı...

Sonra tan ağarırken u/yandım ırmak sesinle

ve ilk defa ağladım aşkın sana geç kalmış arefesinde

(uyandım gün bitti / bütün sözcüklerin zamanın evveline emanet şimdi

)

3 temmuz

*:i.b.