Düğümlü Bir A/sır

__

Zamanın t/esir ettiği benliğimle

sızılı bir özlemin dipnotlarını düşüyorum

hiç geçmeyen saliselere...

Zaman diyorum!

hangi b/eşikte uyutuyorsun ki beni

her gün bir daha gidiyor sevgili

dudaklarıma kara kilitler asarak...

kuş tüyü yastığıma ayazlar bırakarak

gidiyor işte

körpecik yüreğimi

köhne bir yalnızlığın küf tutmuş koynuna bırakarak...

Sesimde boğuluyor bütün sözcükler

bütün heyelanlar başıma üşüşüyor

bir şiirden düşüyorum toprağa

gözlerim Hüseyin...

çoktan geri dönmüş suskun seferimi yazıyor mısralarında

sen şahitsin Fırat!

bu şiiri azmettiren ben değilim

gördün işte

başıma bela oluyor elasında kaldığım dünlerim!

Zaman diyorum!

hani sularca akardın

kıvrımlarında aceleci lahzaların

hiçbir yerde olduğundan fazla kalmazdın

şimdi nedir bu Kerbela bakışın

akmayışın

özlemimde çakılışın?

İftarsız bir oruç gibiyim

zifiri sökülmüyor tan yerimin

akşama giden yollarımı kestin

hep aynı vakitteyim

daha kaç takvim sürecek özlemim

kaç a/yaza değecek bu bekleyişim

asırlar ötesindeyim

ve

sesine değmiyor boynu bükük özlemim.

Sur'u üflendi sabrımın

bu son nöbetim

birazdan yarılacak yüreğim

(saydım,bin asır etti sevgiliye olan özlem ! / öyle yaşlandım ki,nasıl derim gözlerini görmeden ölmem! )