Dünya Yolcusu

Yolcusu olmak varmış nasipte

Dönen dünyanın.

Geldiiiik gidiyoruz..

Döndükçe yol alıyoruz,

Yolları adresten mahrum olan pervane seyrüseferde.

Aksak adımlara tamah ederken

Koşan zamana aldırmayabiliyoruz.

Nasıl bir ikilemin saatinde kum olmuş fikirlerimiz?

Her nefeste bin ah ile inlerken

Solukların gayesini unutabiliyoruz.

Ne yaman çelişkilerin cenderesine ekilmiş tohumlarımız?

Yanardöner misali,

Yandıkça dönüyoruz

Döndükçe tuz ekiyoruz fani yaralara.

Ne menem acılara ağlar oldu gözlerimiz?

Bela'da verilmiş bir söz varken

Namerd dillere özenebiliyoruz..

Ne çabuk unutur oldu membasını nefsimiz?

NE HALLERE DÜŞTÜK GÖZ GÖRE GÖRE....

..........................................................

Ademlik ile başlayan yolculuğumuzda

İnsanlığımıza beşerlik eşlik etmiş..

Beşer benliğimizde şaşar olsakda bazen

Yol diye her birimize rotalar çizilmiş..

Seyir eylerken ahiri seferde yalınız

Gideni, bu fani gözler görmez imiş..

Düşünce bir gün seninde gözün toprağa

Azraile yol sormak yazık ki beyhudeymiş.

............................................................