Dünyalık Şiir

-monolog-

1439 satırla durdum kapında

günlerden bir nisan güneşi

bana şiir okuyan sesinle vurulan bir vakitti hizasında durduğum o akşam nöbeti

dedim korkuları var insanların

bu ırmak yatağına uzatma gölgeni

dedim dünya bir körebe mizanseni

gelip bozma düzenimi

-diyalog-

1439 defa direndim dünyaya

ilmeği kaçan bir hayatla söküldü kalbim

dedim kalbim ulu orta

bağışlanmak ne büyük umuttu oysa

dedim kuyudan çekilen su gibi yabancıyım dünyaya

kayıp bir nüsha

en derin yara

yoklukla varlık arasında flu bir rüya

çıkışı sordum sonra en yakınımdaki yabancıya dedi burası dünya yoramadığın o rüya çıkmazında ağzında öğüttüğün bütün sözcükler adına beklemekle sınandığın yer

ellerinde dünlerin telaşıyla dikilip durma karşıma

dedim kavlamış bir yaradan düştüm ben buraya

bu yüzden yadırgandım ve ademce küstüm bu kalabalığa

sus dedi öfkeyle

içindeki sesler çarpmasın duvarlara

hâlâ buraya inanan insanlar var anla

sustum

ve içimin mahzenlerinde kendime bir saklambaç oyunu buldum

uyudum

bir rüya saatince dünyayı unutup kendimde seni yordum

-alıntı-

(sana çıkan yolları onda yürüdüm Allah'ım

onda gördüm elestten kalma tüm güzelliği

dedim sırtımda büyüyen derin yaram bu

ben susuyorum Allah'ım sen onu koru)

28 Ocak 2019