Dünyalık Şiir

Dünyalık Şiir

-monolog- 


1439 satırla durdum kapında 

günlerden bir nisan güneşi 

bana şiir okuyan sesinle vurulan bir vakitti hizasında durduğum o akşam nöbeti 


dedim korkuları var insanların 

bu ırmak yatağına uzatma gölgeni 

dedim dünya bir körebe mizanseni 

gelip bozma düzenimi 


-diyalog-


 1439 defa direndim dünyaya 

ilmeği kaçan bir hayatla söküldü kalbim 

dedim kalbim ulu orta 

bağışlanmak ne büyük umuttu oysa 


dedim kuyudan çekilen su gibi yabancıyım dünyaya 

kayıp bir nüsha 

en derin yara 

yoklukla varlık arasında flu bir rüya


çıkışı sordum sonra en yakınımdaki yabancıya dedi burası dünya yoramadığın o rüya çıkmazında ağzında öğüttüğün bütün sözcükler adına beklemekle sınandığın yer 

ellerinde dünlerin telaşıyla dikilip durma karşıma 


dedim kavlamış bir yaradan düştüm ben buraya 

bu yüzden yadırgandım ve ademce küstüm bu kalabalığa 

sus dedi öfkeyle 

içindeki sesler çarpmasın duvarlara 

hâlâ buraya inanan insanlar var anla 


sustum 

ve içimin mahzenlerinde kendime bir saklambaç oyunu buldum 

uyudum 

bir rüya saatince dünyayı unutup kendimde seni yordum 


-alıntı- 


(sana çıkan yolları onda yürüdüm Allah'ım 

onda gördüm elestten kalma tüm güzelliği 

dedim sırtımda büyüyen derin yaram  bu 

ben susuyorum Allah'ım sen onu koru)


 28 Ocak 2019


01 Kasım 2019 426 şiiri var.
Yorumlar (5)
  • Ben bir Yakup idim kendi halimde Mevla'mın kelamı vardır dilimde Yusuf'u kaybettim Kenan elinde

    Ağlar Yakub ağlar Yusuf'um deyu Gitti de gelmedi vah yavrum deyu

    Yusuf'um hocada okumaz oldu O bülbül dilleri şakımaz oldu Alnındaki nuru berk urmaz oldu

    Ağlar Yakub ağlar Yusuf'um deyu Gitti de gelmedi vah yavrum deyu

    Bir bezirgan geldi üç aylık yoldan Yusuf'u çıkardı kırk arşın kuy'dan Keremkarı kıldı Mısır'a sultan

    Ağlar Yakub ağlar Yusuf'um deyu Gitti de gelmedi vah yavrum deyu

    Yusuf'u götürdüler ölüm kastine Attılar kuyuya başı üstüne İhlas ile çıktı suyun üstüne

    Ağlar Yakub ağlar Yusuf'um deyu Gitti de gelmedi vah yavrum deyu

    Cem olup geldiler Kenan'ın kurdu Biz yemedik diye içtiler andı Yakub'un feryadı arşa dayandı

    Ağlar Yakub ağlar Yusuf'um deyu Gitti de gelmedi vah yavrum deyu

    Ahmet Uzungöl

  • yaşlanınca değil, yalnızlaşınca yaşlanırmış insanın sesi.. bir nihavent mırıldanırken bile burkarmış kendi sesini duyması yalnızın ..o yüzdendir hep içsel okur şiirleri ..bazen söz geçmez iç sese,biraz yükseltir göze vurur tınısı .şairin adını görür..

  • 2 yıl önce

    👏👏👏

  • 2 yıl önce

    zaman ise vurulan donup kalır an dünyalık sa şiir, ahiretlikse şairdir esas olan..

    bu kalem çok yaman...

  • 2 yıl önce

    amin