Düş Kırığı

katilin parmak izlerine aşık olmuş beratta gibiyim,

kaç kalibre kırıldık, sen söyle sevgili smith wesson

dağılırken ipini koparmış bir virüs gibi içime yalnızlık

nedir düş, nedir düşlemek, nedir düşmek

elde midir düşmemek, mutsuzluk ve son?

familyasını kaybetmiş karınca gibiyim,

uğur böcekleri beni sevmez artık.

bunu bana çıkacak şapka bulamayan

tavşanlar vahiy ediyor ve bir de karanlık.

hafızam, şehrin ana kanalizasyonu kadar bulanık.

sevgilim, tam da burada

sen mesafenle cehennemi teşbih et

ve en iyisi buharlaşıp, bir an önce göğe çık.

genetikten nasibini almamış organizmasın,

sen şimdi bu saf halinle, bensizliğin organizesindesin

yorganı çek, uyut şehri

iç organları çalınmış bir çocuk gibiyim,

hiç tamamlayamayacağım belki de şu aşk dedikleri şiiri.

yüreğim benim

her sevince, biraz daha mezarlık.

apartman kirişlerine küs yıkılan berlin duvarındaki taşlar gibiyim,

beni hiçbir cumhuriyet tanımaz artık,

bunu bana gittiğinde gözlerin söyledi,

gözlerinsiz gördüklerimin hepsi yarı yarıya öl demekti,

ölememekti,

öyleydi.