Düşen Yapraklar Gibi

DÜŞEN YAPRAKLAR GİBİ

Ne zaman çıksam sokağa

Sonbaharda

Dolaşsam parklarda, bahçe kenarlarında

Bir hüzün kaplar içimi

Kocaman ceviz ağaçlarından

Yere düşmüş

Sararmış yapraklara

Bakarım da...

Ne umutlarla yeşermişti bu yapraklar

Yeşilin en güzelini vermişlerdi

Doğaya

Döküldüler tek tek

Kendi dallarının altına

Karışıp gidecekler

Toprağa

Nasıl da benziyoruz birbirimize

Sararan yaprak

Şöyle dönüp baktım da

Geriye

Ha sen yaşamışsın üç beş ay

Ha ben yaşamışım

Altmış yıl

Ben doğaya veremedim yeşilin güzelliğini

Belki tadına varamadım

Yetiştirdiğim meyvenin

Ama yok artık faydası

Üzülmenin, yerinmenin

Dediler ki bana

Vefa nedir bilen öğrencilerim:

"Biz, sizden öğrendik güzel dilimizi

Konuşmayı, yazmayı

Hele de Orhan Veli, Cahit Sıtkı şiirlerinin

Tadına varmayı

Ömer Seyfettin öykülerinde kahraman

Sait Faik öykülerinde insan olmayı"

Ne güzel şey bir bilsen

Senin döküldüğün ceviz ağacının karşısında

Bir banka oturup

Bunları hayal etmek

Sonra da

Yüzünde buruk bir gülümsemeyle

Kalkıp

Eve gitmek

Sen hiç üzülme sararmış yaprak

Yeni tomurcuklar çıkacak, yeşerecek

Dallarında

Ağacının

Ben de üzülmüyorum

Bir hüzün doldursa da içimi bazen

Bak, bizim tomurcuklarımız büyüdüler

Geliyorlar

Gülen gözleri, apaydın yüzleriyle

Benim bu güzel ülkem

Hep yeşerecek

Hep yeşerecek

19 Kasım 2012

Numan Kurt