Düşeş

hatıraların gözümde canlanıyor,

sonra içimde öldürüyorum onları

ve üzerine

daha gelmemiş günlerin gazetelerini örtüyorum.

oluyor böyle arada, bazen kendimi anlayamıyorum.

gece pencereden uzay esiyor, yalayarak perdeyi

paketten bir sigara daha çıkarıp, alelacele yakıyorum.

gittiğinde kulağıma hapsolan ayak sesleri -ki hiç geçmedi-

bir "hoşçakal" bile demeden bırakıldığım kentte

hala alıp-veriyorken nefesi -malesef diyorum-

unutmuyorsun

hiç gelmemeyi.

bunu da özenle

anlıyorum.

önce seni tanıdım,

sonra tanımlayabilmek için bunca şiir...

önce seni buldum,

sonra aramak için bunca şehir..

önce sen vardın, sonra abartıldı dünya.

-ben yine de her şeyi, senden daha az bildim ama-

yüzün çam içi reçine, gölgende alaca bir ıtır

hani nasıl anlatılır,

sen ki

sanki mısır'da mürekkep değmemiş bir papirüs,

babil'de asma bir bahçe,

ertemis'te tapınılan, iskenderiye kütüphanesinde yakılan

hiç okunmamış bir kitaptan arta kalan.

artık yoksun,

şimdi de ben abartıyorum.

-ne dediğimi çoğunlukla bilmiyorum-

sen ki aslında

hiç olamayan.

hiç yaşanmayan.

her sabah, alıp ilk gözlerini okuyorum

bir harf bile değildim sende, biliyorum

üzerime alınma diye söylüyorum;

hatıraların bittiği gün anla ki ben ölüyorum.