Elif Diye

Gök

Yere düştü

Basıldı Zühre üzerine

Bir avuç

Çakıl taşına döndü

Işık

Savurduk

Şehir patikalarına

Ayağımıza takıldı düştük

Kırmızı

Benekler sardı avuçları

Kan desenli kırçıllar

Bakıp ağladık

Bakıp ağladın

İçine

İçinde sessiz çığlık

Ürküttü erguvanı

Gömüldü toprağına mezar misali

Çiçekler öldü gülüm

Öldü yaşam renkleri iz kaldı saçlarında sarımsı

Fason

Papatyalar ek şimdi parmaklarına

Parmaklarında sahte çayırlar

Kuzular sal çimenlere

Dudağında çoban kavalı

Haydi şimdi

Ezgiler üfle

Mor dağların dibine

Birde gri tennure

Dön ay gölgelerine

Elif diye ...