Er Geç Zaman

Nice gecelerden birinde

Uyku tutmazken gözlerine,

Karanlıktan ürkek seslenir ruhun...

Anılar depreşip de,senin acılaşmış

Boğazını düğümlenmeden...

Sessizlik çöküp de,senin kuşkucu

Gözlerini ağlatmadan...

Yorgun yüreğine hükmedip

-Yeter artık!-bıktım senden dese...

Ne yaparsın?

Üstüne birde silkinip

İçindeki hüzünleri çığlık çığlığa boşaltıp,

Bir daha geri dönmemecesine

Saklı kalan...'YILLARIN SOĞUKLUĞU'...ne varsa.

Beklediğin fırsat belli ki -bu andır-

Kaldır başını yürü aydınlığa!

Böyle yürek,böyle istenç

Ses ol,ışık ol,yumruk ol

'Yeter ki'

Kutsa mutlak bu anı,

Duya bildiğin kadar yüreğinde.

Kan-ter içinde kalmışsın,soluk soluk nefesin...

''Haykır!''

''Haykır!''diye bağırıyor acıyla.

Sen de haykır yorsun...

Aynı şeyler;

Yeniden görüyorsun eski gördüklerini.

Çöküyorsun,ağlayıp korkuyorsun.

Ruhun daveti tekrar tekrar başlıyor...

Zaman kavramını yitirmiştir

Gözleri yaşlı,dudakları mühürlü,

-Ama ruhu-

Aydınlanmış,tertemiz bir halde

Yorgun bedenin gücünü yitirir ve uyuya kalır...