Ergen Dönem Özlemi

Perdeyi kapattı Shakespeare

Gölge oyunlarında ruhumu oyalıyorum

Kim çıkar alkışlarla ayyuka

Kim iner

Umursamıyorum !

Yüzyıllarımın yalnızlığını dindirdin ya

Birkaç damla gözyaşının lafı mı olur aramızda?

Birkaç uykusuz gece şahitken ifratımıza

Cebiri yalancı çıkarma telaşlarını bana bırak...

Bırak külli sancıların doğumundan öleyim

Bir gece yarısı ansızın uyanıp

Kendimi kalbimin orta yerinden vurarak !

Yüzümü tanık olmadığım yüzüne döneyim...

Ölümü alnından öpmek kadar imkansızken seni sevmek

Ölümle nikahlandım bu gece

Daha ne diyeyim ?

Gitmeyi beceremeyen bütün yolcuları

Bitmek bilmeyen yollarda terk etmek için yazılırken ergen şiirler

Şairler birer birer vurulup

Ayası yıkanmış üryan dizelere düşecekler

Saçlarında gezinen parmak izlerinden tanıyabilir miyim seni?

Ellerimin saçlarına yabancılıkları bu kadar çoğalmışken

Zamanla silinebilir mi merhabalarımızın izleri?

Eylem katili tümcelerin ödlek seslerinde yitiriyorum sabahı

Ne merhaban alıyor gönlümü

Ne de duyabiliyorsun hoşça kal sözümü

Ve yalnızlığa yazıyorum

Sana düşlediğim vuslatı.

Perdeyi kapattı hayat

Gölgemde uzanıp boylu boyunca

Ruhumun sessizliğini dinliyorum bunca gürültüye inat

Sağ olsun düşlerim

Birkaç defa kavuşturdu beni sana

Bu yüzden

İçime çöreklenen özlem sancısının lafı olmaz aramızda

Bu mürettep ağrılardan sonra

Şairliğimin dizlerine kapanır

Erken yazılmış bir şiirde intiharsız bir ölümle avuturum kendimi

Ağırlaşır dilim

Ve bir daha özlemem hiç kimseyi

(Shakespeare henüz yazmamıştır Hamlet'i...