Eridi Gönlümdeki Buzullar

'Hep o rüzgârlı ömrün penceresinden bakarız uzaklara, mevsimler kendi içimizdeki döngümüz, bekleyiş en onulmaz törpümüz olur'.

Sevinin uzak dağlarına serptim şiirlerimi

Yağmalanmış kentlerce viran ah yüreğim

Masallar gizledim üşümüş avuçlarıma yar

Kanaması geçmeyen bir bedende sensizim.

Yörüngesi hesaplanmamış ayrılık masalarında

Sesler biriktirdim içimde, kayboldum kendimde

Sen onar çürük yapılarımı, güven ol kemendime

Mevsimler kalbura dönsün bakışının aleviyle.

Eridi gönlümdeki buzullar, yöneldim çöllerine

Adımlanmamış okyanuslarca aktım nehirlerine

Dayanaksız bir ömürce tutundum ben gövdene

Ruhunun izbe odalarında aşkı seçtim kendime.

Sonbahar artığı yaprakları süpürüyor yağmur

Ağaçlar hışırtılarıyla rüzgâra secde ediyorlar

Her insan kendi trajedisini oynuyor hayatla

Bir kadın ruhunu soyuyor anıların bankında.

Solgun düşlerin artığıyla kirlenir aşkın mendili

Kendi ırmağında boğuluyor bir adamın gözyaşı

Sevginin yakasına tutunarak imgelerle sevişiyor

Yüreğindeki yangınlarla ihtişamlı bir ömür sürüyor.

Söylenecek sözler bitince tutuklanır mutluluk ruleti

Zavallı düşünüşlerle avuç açarız yitip giden bir ömre

Tesellimiz olur bir yudum an, özlemle bekleriz ahreti

Keşke'lerle tarumar oluruz hep, hayal ederek cenneti.

Şiirime ses ve nefes olan Fırat Efe POLAT'a en içten teşekkürlerimle...