Esmer Sığınağım

Kurumuş bir lavantada saklı evren.

Ferforje çitlerde siyah antipas,

Obsesif karıncaların sırtında taşınan sabır…

Parantezin dışına düşmüş silik bir insan izi

Ben.

Kendime giden yolun

Bilmediğim bir yerindeyim.

Zehirle panzehir arasında

Eski bir rüzgâr esiyor.

Gel.

Kalabalıkları yarıp gel.

Bütün kelimelerin yarım bıraktığı

O aşkı al yanına.

Gümüş bir mızıkada gün ağarsın

Ezgisi, içimizde yıllardır

Uyumayan çocuğu uyandırsın.

Boynumda akşamdan kalma bir sızı,

Gülüşümde sana ayrılmış bir yer var.

Heybendeki kaçak düşleri bırak oraya

Biraz da yaşanmamış günlerden konuşalım.

Avuçlarımda kestane kabukları,

Dizlerimde toprağın serinliği.

Göğsümden bir yaz söktüm

Deniz kabuklarını,

Güneşte solmuş bez ayakkabıları

Eski bir rafa kaldırdım.

Hamakta çocukluğumun izi duruyor.

İpler gevşemiş,

Gökyüzü biraz daha uzak.

Bir kahkaha ilişmiş kumaşın kıyısına

Dokunmadım.

Porselen kupada ıhlamur,

Camın ardında ince bir yağmur.

Sana uzattığım ellerimde

Bir akşamın bütün sıcaklığı.

Sen, esmer sığınağım,

İki gözüm…

Ekim,

Ört üstümüzü yavaşça.

Dışarıda dünya kendi hükmünü sürsün,

Biz, birbirimize yetişmek için

Hiçbir yere gitmeyelim.

Sabah olduğunda

Ne geçmişi bağışlayalım

Ne yarına söz verelim.

Yalnızca kalalım,

Birbirimizin yanında,

Olduğumuz gibi.

Ekim, ört üstümüzü.

Yaprakların altında

Henüz adı konmamış bir bahar var.

Onu uyandırma.