Esra'ma

Bana sarıldığında

üşüdüğünü anladım.

Sus Esra !

ağlama

dedim

o hala üşüyordu...

Vakit geceden firar

ve üstüne geliyor duvarlar

saçlarını kim çözdü gülüm

nerden esti şimdi bu rüzgar?

Islanmış yüzün

gözlerinden döküldü hüznün

ne çabuk büyüdün

ne çabuk ağlamayı öğrendin gülüm

sence de erken değil mi

şafak sökülmeden gece iner mi?

Biz o yorgun düşlerden sonra umuda dalardık

berraktık hani

hiç bulanmayacaktık

yaka paça devirip zamanı

her bir güne bir asrı yazacaktık

şimdi nedir bu yıkılmışlık !

Ağlama Esra

bak serçeler ölüyor koynunda

gün batmasın buralarda

ağlama !

Avuçlarında dile gelmeli her dua

ve usulca dokunmalı ruhunun aldanışlarına

belki bir gün gülümseyerek bakarsın hayata

kimbilir belki

bu yüzden ağlama !