Evet Ben Hep Seni Düşündüm Fütursuzca

Evet en çok seninle geçsin istedim zamanım

Lâkin hep azı karar,çoğu zarar yaşadım...

Lisanı bozuk bir ayrılıktı anılarım

Ve ben anılarıma mıhlandım !

Seni düşündüm

V/akitlerimin akasya dallarına asıldığı anlarda

Düşüncelerimin en mavisi sen oldun

Bu yüz karası ayrılığımda

Evet topu topu birkaç defa dokunmuştu ellerim

Baharı sakladığın avuçlarına

Belki de ben seni düşünmeyi abartıyordum kendimi unutmalarımda

Ya da sen, şairini unutan bir şiir yazmıştın hafızamın dipnotlarına

-ki bir sen kalıyordun s/aklımda...-

Evet sana merhaba demeyi en çok ben istemiştim

Sen bağrına ateş doldurduğun o mayıs akşamında üşürken.

Ve yıldızlarını söktüğün şehrin kuşluklarında

Sohbetinle konuk olurken yalnızlığıma

Bana dair kalabalıklar biriktirmiştin

Bu yüzden olsa gerek aklımın her köşesine işleyişin !

Evet ben hep seni düşündüm çıkmazlarımda

Ayazlarımda...

Doğan güne gözlerimi her açtığımda...

Kehanetlerim yoktu

Ve hiçbir falcı adının geçtiği cümleler kurmuyordu

Ama ben inatla seni düşündüm

Yokluğunun o ince sızısını varlığıma sürdüm

Kendimi seni düşünerek büyüttüm

Evet belki senli hayaller kuracak kadar zengin değildim

Harcınla kalbimin borcunu ödeyemedim

Ama ben, senli düşüncelerin alnı terleyen tek işçisiydim

Emeğimdin sen benim

Tek dileğim

Dilenciliğim...

Evet gün dönerken yaşımın olgunluklarında

Ben bir çocuk gibi

Sen diye tutturdum aklımın noktasız satırlarında

Ve kafa tuttum ayrılığa

Her gün seni düşündüm gözüm

Her gün gözlerinin en tenha yerinden öptüm...

( bir düşünce yüklendim ki kimseler görmedi / bir ben şahitti )

25 Eylül