Eylül Çeşitlemesi

sesimi yıkadım işitmende beni

pir ve pak dökülüyor artık aşk tanecikleri

hüzün göletine gözlerimin

bakışlarımda şırıl şırıl bir sonbaharın göğü

bu sensin sesimin tertemiz zerreciği

değeri sonradan anlaşılan bir eski zaman klasiği

tekrarı mümkün olmayan bir öğle sonrası durgunluğu

ve bir eylül hıçkırığı ağaçlarda duyuyor musun

duyuyor musun anlaşılmazlığımı

anlıyor musun ağaçlar gün ışığına nasıl böyle küskün

neden gücüne gider doğmak güneşin sarı deryalar deryası

ağlamak mıdır bu ey yer ve gök

ey sonsuzluğun ölümü andıran neşesi

ey maviye çalan bu melankoli

sarhoş olmak isteği

ey uykularımın katili eylül

şehir emin değil akşamı kaldıracağından

yarı köylü aydın umutsuzluklarında

şiirsel tebessümleriyle bir şairin çaresizliği

mimozaları özlemenin ceremesini

öder en ağır bedellerle

yalnızlığın vefalılığı

ve ölümün bağlı olması bu kadar yaşama

usandım veresiye aşklardan

yerine eylül geçsin ömrümün

bir yağmur damlasına kansın dudaklarım

ellerim dolaşsın saçlarının yerine

kümülüslü serinliğinde sonbaharın

ağaçların döküldüğü yerde

hırkam oluyor hüzün

üşüyorum sapsarı

uzak adam gölgeleri çekiliyor evlerine

ayak sesleri de yok artık

sadece hışırtılar, ağaçların ağlaması

sevmek şimdi tüm geniş zamanların harcı

yalınca akşamı bekleyişini sevdim bakışlarının

güneş bile dargın çocuklar gibi tedirgin dokunurken

yeni bir güne hazırlanışına kaygılarının

bu kuşların amansız göçü

bu sulardaki mahmurluk

mağrurluğu öğle saatlerinin

çare yok

yaz çekip gitti

tüm beyazlarda bir kapanma hazırlığı

akışlarda son telaş

sakince ölelim mi sevgilim

kadehler sonbaharın şerefine

eylül kuşatmış bak hayallerimizin şeffaflığını

biçim biçim bulanığız artık

yokluğun daha bir samimi uçuk kaçık

uykusuzluk

sararmış yapraklardan yastığım

annemin elleri değil

eylülün ıslak bakışları geziniyor saçlarımda

gün görmüş bir orkestra sanki bu sessizlik

bu sessizlik

bitişlerin azgın tekrarı

ömre suskun bir hüzün ayarı bu eylül

uzak ışıklardan medet ummak

dile dolanmaktan yalama olmuş tüm şikayetler

sitemler anlamsız

anla

varlığıyla yokluğu bir ilk yazlarımızın

şansını sadece ölmekte dene

eylül en büyük örtüdür yok oluş tutkularına göğsünün çeperinin

kalbindeki herhangi bir odaya sığmaz ki eylül

içindeki ritimsizlik dengesiz denge

çıplak dallar yırttıkça gırtlağını

gözlerine ihanet etmez hiç ahmak ıslatan yağmurları

aynı bile bile sevdiğimiz gibi

hiç bilinmeyecek bir bilinmemişliği

dedim ya henüz eylül

ve o kadar uzağız ki ölüme

ah ne yazık dedirtecek kadar

bu gülüş senin değil ey güz

bu belki tanrının son gözyaşları