Eylül'e_2

Dağıldı bütün bulutlar evlerin kör pencerelerinden; bir bir aralanmakta perdeler.

Susmalar dünde kaldı, bütün türküler dillenmekte.

Uzun yaz geceleri yaşanıyor şimdi memleketimde,

Gülümseyişler almış başını gidiyor ve herkes biliyor ömürler tükenmekte.

Bir sen yoksun!

Bakışın yok.

Yokluğun acıtmıyor artık içimi. Yokluğuna ağlamak yok!

Yıllanan acılarımı kitaplar arasında saklıyorum.

Sayfaları karıştırmak yok!

Herkes mutlu en az benim kadar.

Sanki mahşere kaldı gözlerde biriken damlalar.

Ağıtlara alışmış dudaklarda artık kahkahalar var.

Bir sen yoksun!

Gülüşün yok.

Gülüşünle çiçeklenen baharlar uzaklarda.

Yazlara yaslanmış sırtıma ağır yükler yüklemek yok!

Yokluğun anonim bir türkü gibi dudaklarda, sensizliği unutmak yok!

Bu yüzden, sırf bu yüzden yokluğunda yok olmak yok!

(Eylül'de Hüzün)