Eylülün Yalnızlığı

Esip geçtin bir rüzgâr gibi,

Savurduğun çeri çöpü bile ararım.

Bugün gelsen hiç gitmemişsin gibi,

Sarılır, göğsünde ağlarım.

Kaç yıl geçmiş mutluluğun üstünden,

Can çekişiyorum şu kalbimden.

Gideli çok olmuş aşk elden,

En çok da gönlüme yanarım.

Gamzende yer yok muydu bana?

Saklanıp kalamaz mıydım orada?

Kaderle aram çok açık bu ara,

Yazılan silinmiyor, boyasan da.

Bu eylüller ruhumun bir hüzünlü ayı mı?

Eylülde solan bu mutluluk,

Aşkın adı mı, yoksa soyadı mı?

Kaybolan bu umutlar daha başlangıç mı?

Sararırken hüzünler, avuçlarım kupkuru.

Az önce pencereme yorgun bir kuş kondu.

Fısıldadım kulağına: Seni tanıyor mu?

Şu eylülün yalnızlığı, buz mu yoksa kor mu?