Farkindamisin..! (ben Yorgun Bir Şairim...)

Yaşanmamış gibi saydık hayatımızı

Unuttuk hayallerimizi ümitlerimizi

Yok, saydık sevmelerimizi

Sanki hiç birbirimize söz vermemiştik

İki yabancı gibi unutulmaya yüz tuttuk

Yorgundu geçliğimiz

Biz taşıyamadık bu sevdayı

Şimdi farkında mısın?

Biz sonsuza kadar ayrıldık

Artık ben bir yabancıyım bu şehirde

Sevmelerimden ayrılıklarımdan uzak kalmışım

Sen bile düşmezsin aklıma

Unutuldun gibi bir şey

Benim hiç anlamadığım sevdam

Yazıp ta bitiremediğim ayrılığımsın

Kalemim olsa kırardım sana bir şiir daha yazmamak için

Elimde değil işte durmuyor satırlar

Sevdan anlaşılmadı ayrılığında anlatılmadı

Şimdi farkında mısın?

Biz sonsuza kadar ayrıldık

Seni yok yere sevdim

Senin sevgin zaten bir yalandı

Unuttuğunu sanırsın hatırlamıyorum dersin

Aynaya bak gerçeği görürsün

Sessizce giderken ben boynumu eğdim

Sustum çünkü sen gitmeliydin

Ayrılık kalemimim ucundaydı hiç tükenmeyecek

Gözlerim daha çok yanacak daha çok özleyecek besbelli

Sevdalar yüklenir omuzlarıma hiç bu kadar çaresiz kalmamıştık

Sevmelerim bir türkü misali erkenden dindi kulaklarımda

Ayrılıklarım zaman gibi ben içinde tutsak kalmışım

Şimdi farkında mısın?

Biz sonsuza kadar ayrıldık

Gözlerimin nemiyle susup yeni sevdaları beklemek var

Ömür geçse de ayrılıklar hiç tükenmiyor dilimde ve zihnimde

Sen git ben geçmişe dalmak istiyorum

Ben bu saatleri iyi bilirim

Gece on ikiye vurdu mu?

Ben gülüşlerimi derleyip hüznümü salarım sokaklara

Yetim bir sancıdır şiirlerim içimi yaralar

Hiç kimse anlamaz anlatılanı güzel deyip geçerler

Ben yorgun bir şairim

Her şiirim bir intiharın ayak sesidir uzaktan duyulur