Ferzê 2

"kolları olmayan bir çocuktan öğrendim isminin doğru yazılışını

beni kör eden sızıları

dizlerimi kanlar içinde bırakan sendaş yaraları."

tüm masumiyetimi bir karanlığa hibe ettim ferzê

ve

seni anarken cehennemimin en dibinde

gömleğimin üst düğmelerini koparan bir acıyla

yitirdim tüm düşlerimi ferzê

dilimi sürdüm eski bir sevgilinin göğüslerine

pişmanlığın o kavurucu sıcaklığını içtim

senelerce bir odanın içinde gezindim

bensiz/lik o kadar masumdu ki içinde

hep böyle kalasın istedim

sonra

zaman durdu karanlığın senfonisinde

hem yaylılardan sonra ne gelir ki

belki biraz şarap belki

biraz sen/acı

aylak bir başıboşluk bulaştı yüzüme

ve sustu gözlerini görünce

ki ben susarken , ıslak dilim olurdun sen

bir gunaydının şafağına banıp istanbulun çöpçül tüm martılarını

kanlı kaldırımlara savurdum öfkemi, geriye

yüzümün yarasını öpen bir güneş kaldı

oysa

sarıp sarmalayıp tüm sensizliğimi

yüzlerce yıl doyurabilirdim seni

ismin fikrimde ferzê

yüzünü gördüğüm her alın terimde

bir hiçim sadece

bir ölüm çağıran

bas bariton bir ses.

tohumlar ekiyorumdum göğüslerine

ve büyüsün istiyordum içimde

içinin kırmızıyı çalan direnişi.

sensizliği bir kış ikindisinde unuttum ferzê ,

seni hiç doğurmamışçasına unuttum

saçlarının rengini,

gülmeyi beceremeyen gözlerini

unuttum ferzê

yüzünü bile

unuttum

...