Figüran

Yorgun bir martıdır yürek

Aldanır kış güneşine

Ruhum sanki sonbahar

Bedenim dirense de...

*

Neden

Bakışlarını gözyaşlarına gizler kuşlar

Son göç katarı kaybolurken gökyüzünde

Ve neden sevgililer

Gizlemeye çalışır titreyen dudaklarını

Sabrın son vagonunu uğurlarken bilinmeze

Bazen bir ömür yetmez

Bazen de garip bir rastlantı

Yeter bilinmezleri çözmeye...

*

Hüzün, perdesini aralar

Daralır gülkurusu akşamlar

Her yeni doğan gün,

Yeni bir oyun sergilemekte

Ve her gün

Başlanır yeni oyuna

Yeni bir ümitle

Senaryo dışında, doğaçlama

Bir şeyler oynama dileğiyle

Beklemek nafile...

Oyun biter,

Işıklar söner

İner perde

Yaşam denen bu büyük oyunda

Rolünü seçme şansı fazlaca olmayan

Figüranlarız sadece...