Filler Büyük Ölür

‎"filler büyük ölür" nidalarıyla

zihnimde cereyan eden sığ bir düşüncenin

kenar çizgilerinde adını sustuğum

bir tabiat tablosunun öldürülmüş manzarası kadar

zuhur ederek

fikrimce bize dair bütün hatıraları,

ettiğim bu bütün hayal tasvirlerinin kırıklarını ruhuma batırıp

ruhumu kanatıp,

yalnızlık kusuyorum, gecenin en ıssız ağzına.

yaraların bıçaksız kanadığı,

isimlerin bağlaçsız bırakıldığı,

bol fiilli enteresan senaryolarla icra ettiğim

hayat serüvenimin monoton yayın akışında

bir son dakika haberi gibi geçiyor adın;

- "tek bir gülümseyişle, sevenini öldürmüş bir kadın!"

hiç şaşırmıyorum.

bu işte kesin vardır senin bir parmağın.

hiç şaşırmıyorum.

hiç bir tepki göstermeden bu etki altında

yüzyıllarca kalabileceğimin farkındalığını

taşırken her bir hücremde,

oluşan bir ağrılı gücenme ile

hayır! bu sefer üzülemem. hayır

ölmüşken sen içimde, içim bir cenaze halinde iken

hayır! bu sefer yaşatamam seni, bertaraf edilmiş kalan son gücümle.

üzgünüm.

üzgünüm, bu kadar basit değil bu cümle!

üzgünüm, bu cümleyle ifade edilmeyecek bir biçimde!

üzgünüm...

üzgünüm, sevgilim!

ve bu senin çok ta hiçinde!