Fırtına Kuşları

**Ey Gönül! ...

Ateş için rüzgâr ne ise, aşk için de ayrılıklar öyledir; küçük olanı söndürür, büyük olanı ise daha da güçlendirir... Ve iyi bil ki, Ey Gönül! AŞK; ateşten bir denizi, mumdan kayıkla geçmektir... Yanıp kül olmadan asla geçemezsin... / Hz. Mevlana

*

Yüzeyi durgun ve suskun

Dip akıntıları deli bir denizdir sevdalar

Sevdalılarsa dalgayla kumsal

Hani bir tohum düşer de toprağa

Kök salıp derinlere filizlenir ya

Öyle düşerler gönül toprağına

Serpilip çoğalırlar...

Yolunu yitirmiş fırtına kuşlarıdır sevdalılar

Bilinmeyen bir yolun yolcularıdırlar

Birer kanadı kırık...

Kuşlar, tek kanatla uçamazlar

Sevgileriyle birbirlerinin sarıp yaralarını

Yükselip, bulutlardan güneş toplarlar...

Bir gün bir deli kasırga gelip

Söküp filizleri savuruverir

Zayıf olanlar dayanamaz, büker boynunu

Güçlü olanları yıkamaz fırtınalar, tayfunlar...

Yorgun sabahlar devşirilir

Zindan gecelerden

Dağlar, koyaklar, bozkırlar geçilir de

Duyulmaz ayaklara batan dikenler...

Yürekler bir olunca

Ab-ı hayattır çekilen bütün çileler...