Gece Ve Şiir

Halet-i ruhiyemiz, kalem ile arkadaş

Hem çok iyi dostuz biz, hem de çok iyi kardeş

Veda ederken güneş, cevher olup şerbeti

İçimizde saklayıp, yaralayan gıybeti

Afet-i heyecanla, varmasak da ilmine

Gecenin sessizliği, çalar şiir ritmine

Ne altından gerdanlık, ne eşsiz mücevherler

Yürekten akıp gelen, inci gibi cevherler

Hassas bir noktadayken, teşbihin zarafeti

Kıvamında taşlayıp, incitmeden iffeti

İtinayla seçilip, kelimeler pir-u pak

Sokulmadan heceye, iki yüzlüce nifak

Bazen giz aleminden, verilen sessiz selam

Bazen de yürek ile edilen özlü kelam

Hasretin ateşinde, gemileri yakarak

Ağaran her tel saça, aynalarda bakarak

Yılların ötesinden, depreşip sevda seli

Mil çekilip gözlere, ıslanıp kirpik teli

Damlacıklar kum olup, dökülürken kağıda

Kalemin gücü yetmez, yenik düşer ağıda

Bir an tutukluk yapar, ıslak gözlerin dalar

Terk-i diyar etmiştir, hükümsüzdür sevdalar

Küsen çocuk edası, yerleşir tiynetine

Kahrederken mağrurca, bitmeyen halvetine

Şafağın vedasıyla, gün vurur yüzümüze

Bir satır uyku ile, döneriz özümüze