Geceye Günü Düşüren'e

Adam kuşlara şarkılar öğretmişti

Kadının dilinde bir serçe sesi.

Kuşlar

Gökyüzünün mavisine boyanmış kanatlardı

Ve kanatları

Mavi bir rüyada sevdaya asılı kalmıştı.

İşte sen o adamsın

Boylu boyuna bir şiir encamından geriye kalansın

Yani aşksın sızısı bir nefeslik...

Düşün

Ellerini

Ve

Avuçlarını

Kaç sevdam barındı

Teninde

Kaç kere aç ayazlarım ısındı

Avuçlarının sinesinde

Güneş doğarken rüzgarı içen dudakların

Bir volkanın son sesiydi

Ve sesin

Aşkın ta kendisi !

Yeşil bir vadi doğardı avuçlarıma sen konuşurken

Ve ben yanardım

İsmim diline değdiği her vakit...

Her vakit billur nefesinde bir sahra nöbetine yazılırdım

Aşktın ya sen

Ben sana hiç doyamazdım

Ve yine

Hiç doyamadım

Sesine

Nefesine

Tenine

(şimdi kulağımda bir ırmağın sesiyle seni düşledim ve gözlerini giydim ya ömrüme / sabahtır her vakit geçmeyen gecelerime)