Geçip Giden Ömrüm

Geçip Giden Ömrüm

Geçip giden ömrün tam ortasındayım;

Ne başlangıcın heyecanı kaldı içimde;

Ne de sonun kabullenişi;

İki arada bir yerdeyim işte;

Ne tam yaşadım diyebiliyorum;

Ne de hiç yaşamamış sayabiliyorum kendimi;


Bir yanım çocuk hâlâ;

Kırılınca ağlamak isteyen;

Bir yanım susmayı öğrenmiş;

İçine gömen her şeyi;

Gülüşlerim bile yarım artık;

Sesim çıkıyor ama içim konuşmuyor;


Geçip giden zamanın izleri var yüzümde;

Ama en derin çizikler ruhumda;

Kimse görmüyor orayı;

Kimse dokunamıyor;

Bir ben biliyorum içimde büyüyen boşluğu;

Bir ben duyuyorum geceleri içimin sesini;


Ne çok şey eksilmiş meğer;

Fark etmeden;

Ne çok insan geçmiş hayatımdan;

Bir iz bırakıp gitmiş;

Kimisi yara olmuş;

Kimisi sessizlik;

Ama hiçbiri tamamlayamamış içimdeki eksikliği;


Geçip giden ömrün tam ortasındayım;

Ne geri dönebiliyorum;

Ne de ileriye koşabiliyorum;

Yalnızca yürüyorum;

Yavaş, kırık, yorgun;

Ama yine de durmadan;


Belki de en çok bu yoruyor insanı;

Devam etmek zorunda olmak;

İçin parçalanmışken bile ayakta durmak;

Görünmeden savaşmak;

Ve kimse bilmezken;

Kendi kendine iyi gelmeye çalışmak;


Şimdi aynaya baktığımda;

Tanıdık ama uzak bir yüz var karşımda;

Gözlerimde biriken hikâyeler;

Söylenmemiş cümleler;

Ve içimde hâlâ susmayan bir şey;

Belki umut;

Belki sadece alışkanlık;


Geçip giden ömrün tam ortasındayım;

Bir yanım gitmek istiyor her şeyden;

Bir yanım kalıp yeniden başlamak;

Ama en çok da yoruldum;

Hep güçlü olmaktan;

Hep susmaktan;


İçimde bir yer var…

Ne kadar sevilse de dolmayan;

Ne kadar unutmaya çalışsam da susmayan;

Gece olunca büyüyen, gündüz olunca saklanan;


Ama içimde ölen şeylerin yasını tutuyorum her gece;

Kimse bilmeden, kimse duymadan;

Kendi kendime gömüyorum eski hâlimi;


Bir zamanlar gülen o hâlimi;

İnanan o kalbimi;

Koşarak gelen o sevgiyi…

Hepsi bende kaldı;

Ama artık yoklar;


Ben artık yorgun değilim sadece;

Tamamlanmayacağımı bile bile;

Hâlâ bir şeylerin düzelmesini bekleyecek kadar kırık;

Ve parçalanmışım;


Belki de en acısı bu…

İnsan en çok;

İyileşeceğine inandığı yerde tükenirmiş.

13 Nisan 2026 115 şiiri var.
Beğenenler (3)
Yorumlar