Geçmişin Zindanında

Birer birer söndü içimdeki lambalar.

Sert bir rüzgâr esti önce;

buz gibi, merhametsiz.

İhanetler değdi ardından yüreğime

sonra keskin sözler

ve içi boş bakışlar.

Şimdi o eski ben,

uzak bir hatıra gibi duruyor içimde;

gülüşü yarım bırakılmış bir fotoğraf.

Affedemediğim o kadar çok şey var ki

sanki geçmişin karanlık zindanında

adını unutan bir mahkûmum.

Ben ki bir zamanlar,

sabahları içimde bir güneşle uyanırdım.

“Bugün kime iyiliğim dokunur?” diye.

sokaklara umut serperdim.

Kalbim geniş bir kapıydı,

gelen herkese açıktı.

Kırılmak bilmezdi,

affetmek en kolay işimdi.

Ve ben,

anahtarını kaybetmiş bir kalple

geçmişin demir kapıları arasında

sessizce dolaşıyorum.

Bazen düşünüyorum,

acaba affetmek miydi özgürlük,

yoksa beni bu zindana getiren

fazla merhamet miydi?