Gel de Anla Halimden!

Ben seni,

Senin kendini sevdiğinden bile fazla sevdim...

Öyle ki;

Çoğu zaman kendime,

Sana kırgınlığım kadar kızgındım;

Nasıl oldu da,

İncitebildim seni diye...

Üstelik;

Kendimi sen bildiğim halde....

Aslında;

Tüm feryatlarım kendime...

Pişmanım şimdilerde,

Dönüp de baktığımda mazimize:

Bir bütündük oysa biz,

Gönül penceremizde;

Ben cam,

Sen çerçeve...

Kırmak istiyordum seni ille de...

Oysa;

Kırılan hep camdı,

Çerçeve hep yerinde...

Ben, hep aynı bendim;

Çerçevesiyle sabitleşebilen,

Aciz bir cam...

Sense çerçevem;

Hayat felsefem...

İşte burada kaybettim ben;

Bir hiç oldum,

Terk edince de sen...

Oysa seni;

Senin kendini sevdiğinden bile fazla seven,

İlk ve belki de tek sevendim ben...

Kaldım mı şimdi bir başıma;

Gel de anla halimden!...