Gidişinin Günlerinden

Sen git !

Ben seni giderken de sevdim...

Kalışın acıya biçilmiş kaftan gibi bedenini saracaksa

Bana yakınlığın uzaklarda bıraktığını kanatacaksa

Durma git

Ben seni giderken de sevdim

Ve sen gittiğinde bile güzeldin.

Bakma sen dilime sürçen acılarıma

Farzet harcım olmayan işlere heveslendim

(şairlik ettim)

Farzet yalnızca bir şiir süresi kadar acı çektim.

Biliyorum sen şimdi hayata yetişmelisin

Sevdayı ektiğin vakitte kavuşmalarını biçmelisin

(ben sana yetemedim)

Sen git !

Ardında asırlık acılar bırakarak

Şizofren kramplar gibi

Kalbime bir batıp bin çıkarak

İzlerini söküp söküp kanatarak git...

Delisi olduğum sesini duymadan kaç mevsim yaşarsam,

Kaç kırlangıç ağıdında gözlerine ağlayarak

Gülüşler toplamayı başarırsam

Belki o kadar alışırım...

Şimdi tımarhanelik bir melankoli delisine çıktı adım !

Sen benim saplantılı ağrımmışsın

(beni boşverdin ya)

Sen git !

Tuttuğum takvim yapraklarına

Bir yenisi daha eklensin

Sahipsizliğimden devren satılık susuşlarım yine bana yüklensin

Ben,

Ardından devirdiğim şiirlerin sarhoşluğunda

Başı boş güncelerime adını yazarak büyütürüm aşkı

Alışkanlığım olur gidişin belki

Bölmem o rüyasız uykularımı

Ben dönerim

Sen git !

Kahpe bir intihar kesilen hüznüme sırtını dönerek

Sesini dudaklarıma haram ederek

Adını yazdığın kalabalık mekanlara gülüşünü ekerek git...

Ben adım gibi sevdim seni

Ne gözlerinden vazgeçtim

Ne de sildim ismini

Sen git,

Başka isimlere hibe et sesinin iklimini

Gözlerini yeni suretlere müjdele

Ben nasılsa kör olacağım bütün akvam-ı beşere !

( yıllar önce başladığım bir hikayeydi gözlerin / her gün yazıyorum ama hala bitiremedim !)

10 mart