Göğe Bakamama Durağı

"beklentiler, yaralar" demişti şairin biri,

maalesef öyle.

canım sıkıldı,

biraz didem madak okudum,

kahve içtim, kendi falıma baktım

üç vakte kadar bekledim,

geçmedi.

kalbim

sesi kelimelere geç kalmış bir solisti bu hayatın sanki,

sevdalı naralar da atamam sokaklarında bu kentin artık,

şimdi ne desem içimde kalıyor,

uzun viyadüksüz bir yol gibi

bu susmamak,

hiç bitmiyor.

"benim cümle taşıyacak halim yok" demişti şairin biri

maalesef benimde.

içim daraldı,

biraz yürüdüm yalnızlığımla baş başa,

bir sigara yaktım, sonra bir tane daha

ve bir tane daha...

ruhum

hiç ekilmemiş bir tohumun açılmasını

yıllardır bekleyen bir saksının içindeki toprak sanki,

aşka gülecek

gül verecek bir iklim görmedim henüz,

mevsim olmaktan vazgeçip

kapanmayacak bir çağ olmuş gibi,

hiç bitmiyor

ömrümdeki güz.

oysa

"durma, göğe bakalım" demişti şairin biri,

şimdi sana bakıyorum da..

kanatları kırılınca

tekrar uçmaktan korkan bir kuş gibiyim,

göğüne yaslanabilir miyim?

lütfen...