Gölgem İki Kişilikti

gecenin alnı terli

duvarlar, sana yazdığım en kısa masal

bir cam buğusu kadar hayattayım

adı sen olan bir boşluk

sırtıma yaslanmış gibi soluyor

iki kişilik yürüyordum Galata’da

biri sensizliğim

biri benmişim suskun bir tebessümle

ay, kendini suya vurmuş

ben göğe çıkamıyorum

tenimde senin unuttuğun bir şarkının izi

yalnızlık bile bana seni anlatıyor bu gece

bir martı geçiyor dudağımdan

dudaklarında bitmemiş bir temmuz

öptüğün her anı hâlâ cebimde taşıyorum

ama ceplerim delik

yani sen akıyorsun benden sessizce

gözlerin…

bir şehri baştan kuracak kadar kalabalık

bir çocuğun “annem gelsin” diye beklemesi gibi

seni bekliyorum

içimde salyangoz gibi kıvrılan sabırla

dokunamıyorum

çünkü artık sensizlik de tenime alıştı

ama hâlâ

bir gölgem eksik

sana benzeyen...