Gövdesiz Yaşayış

n'olur

dile benden ne dilersen

hafızamda; tenimin çıplak yansıttıkları

gönül koruz dile öykünürüz

yaralarız gözü hiçe kapanırız

kucaklaşır dilim dilim bölünürüz

sonuçta birer düş/müyüz

ya toptan ağlatır ya toptan güldürürüz

o iç dünyamıza kim inebilmiş

hayat yetinmeyi öğren mantığı

varlığı vicdanın makes yeri

deruni; acısız, sancısız ve de sızısız

değmedi mi yüreğim

sonuçta bütün yaralar kilitli

vahhh bendeki sana !

hani nerede kucak dolusu

inadına kapanmaz dilin sırdaşı

yaşatır tam da giderken

her şeyi içten dışa doğru

beynin görmek istediği

anlatırken utanırım

...

ama yok işte

fikirler kavramlar ürken

saplanmış çıkmazdan kaburgam

neye inansa da inandırsa

iyileştirmeye, değiştirmeye

nereden başlasa avuç içlerim

bir ömür boyu suçluluk mudur?

korku içinde benzeşmekte

gördüğü iyiliğe karşılık

ikramı fazlası yüreğim

--------

o vakit şiirden bahsetsem

ruhumun telaşı güzel ve sevecen

düşünceyi çekip alır

yolunu keser her hücremin

önüne sorumluluk şuurunu diker

ne gönlün uyuşukluğu kalır

ne de loşluğunda birer parantez

insanoğluyuz can

eskidiğini kabul etmeyen

bedel ödenir ünleminde korunur

ki tedbir ve mutluluk göğünde çıplak

madem sözler bu kadar etkili

uyarırken zamanı okşasa ya,

uyum ya da uyuşmazlığa yön verse ya!

inan ey kalbim!

rehavet gafletin içinde birer retina

dekolteye saklanır

fütursuzca ilerler

senfoninin tenhalığına soyunur

ölümüne gider hatırsız

ki boş vermenin ayrıntısı

kıyımında kalmış fısıltısı

kozmosun taaa ortasında

elin, dilin, gönlün ey vallahi yok

muhasebeden...çileden...zahmetten,

haberi yok...

yinede buraya sessizliğimi bıraksam rahatlasam

gece uzun uzadıya

hal bu ki acıdan

asrileştikçe özgürleşiyoruz

hüner sergileyip yutuyoruz

kocaman filizlenmiş yarınlarımız

kaynar suya atılmış çekişen canlarımız

gövdesiz yaşa, diyemiyoruz