Gözlerim Asumandayken Her Şey Olmuş Olabilir
zaman incelmişti
bağrımda yükselip duran ateşi merak ederdim
kıvranır dururdum uykuda
uykumda kör cahil bir rüyaya kanardım
keramet sanırdım göktekileri, yerdekilerden kaçardım
ayak bastığım toprak filizlenirken ben Asuman’a bakardım
bilmezdim kimler gelip geçti yanımdan
ben hangi durakta indim, onlar hangi durakta bindiler
kimdi bu yangın tüpünü kafama boşaltan,
kimdi evimizi ateşe veren?
benim olduğumu söylüyorlar, inanmam
ama yine de olabilir.
gözlerim Asuman’dayken her şey olmuş olabilir.
sen bana ne yaptın Asuman
sana baktıkça kayboluyorum, düzensiz oluyorum
al da bu kalbimi evinde sakla,
cebimde bir anahtar gibi taşıyamıyorum.
parmaklarını getir Asuman, ince ve uzun olsun
tüm şiirlerdeki gibi, hasretle beklenen gibi.
bu elleri beğenmezsem al götür, senin olsun
o zaman bana daha mağrur, daha kırılgan, daha hesapsız
olan ellerini getir.
ellerinde bir ikindi falının yalancılığını bulayım,
köşe bucak ismimi sobeleyeyim.
elma dersem çık, armut dersem çıkma…
elmaaa! işte buldum, sobe!
ellerinde sobelendim Asuman.