Gözlerimizdeydi Aşk

Bazen savurgandır gözlerimiz bakmak için sevgiliye.

Bazense cimrilerin cimrisidir bir göz kırpmaz sevgiliye.

Sevişmek değilse sevmek gözlerle, o zaman ne hacet

Görmeye. Kara toprak görür elbet o bakmayan gözlerin yerine.

Gönülden gönüle ıssız ama coşkulu bir yol ise bakmak

Sevgiliye. O vakit Konuşmaya ne hacet sussun dudaklar

Konuşsun kalpler, sessizliğin çığlıklarıyla yankılansın

Tüm dünya ve iki damla gözyaşı ıslatsın kurumuş dudakları.

Ama(kör) olmaksa dokunmak sıcaklığına bakışlarımızın

Görmekse araç sadece gülümsemek için ruhumuza.

Isıtacaksa hayali sevgilinin en ücra köşelerimizi ansızın.

Cimrilik niye, cömertliği varken bir saliselik gülüşün.

Başka başka gözlerde aradık durduk aşkın ateşini.

Oysa o her aynaya göz kırpışımızdaydı, haykırıyordu

Sessizce. Aslıda biz gözlerimizdeki kendimize âşıktık.

Alnındaydı nuru peygamberin gözlerimizdeydi ateşi aşkın.

DERYA-I ŞİİR