Gözlerinden Doğdum Kalbinden Battım

ben gülüşlerimi hayata küstürmüştüm

ne zaman sen kalbime dokundun

işte o zaman emekleyen gamzelerim yürümeye başladı

ağlamayı ana dili yapan bu adam gülmeyi öğrendi

yüzümdeki solukluk ruhsuz bir bedeni anımsatıyordu

güneşten pek farkım yoktu

gözlerinden doğdum kalbinden battım

gözyaşlarının rengini bilmiyordum

ne zaman yanakların hüzne boğuldu

işte o an nefesimin içimi yaktığıını farkettim