Gün Yüzüne Değecek Vakit

Gecenin zifiriyle başlıyorum nefeslerime

Soluğumda bir düğüm !

Kangren bir sancı ardından,

Soyunup tenimin alevlerini

Üşüyen bir seste bir şiir okuyorum...

Korkuyorum !

Bir şafak vakti sevdamın ellerini bırakmandan

Susmandan...

Ve korkuyorum

Çoğul seslerimin yalnızlıklarından

Hadi !

Kirpiğimde kanayan son sahnenin

Son perdesinde sesime katıl.

Çağır !

Ardımda bıraktığın umudumun rengini gözlerine

Altı üstü bir adım gittin !

Daha zamanın er vakitleri

Düşler topluyorum hala

Ve hala,

Koynumda ıslatıyorum resmini

Düşmedi umudum daha toprağa !

Say ki;

Bir kâbusun kan ve teriyle ıslattık tenimizi

Ağlamadık say ikimizi

Yalın bir söylemdi vedalarımız

Bir ayrılık denedik say !

Ve dön !

Cebimdeki o ıslak mendilin ucunu yakmadım hala

Ve sırtımı hiç dönmedim sana

Avuçlarıma dökülen yağmurlarıma bakma

Dön yüzünü duvarlarımın küf tutmuş yalnızlıklarına

Kurusun nehirlerim

Vakitlerin erindeyim

Gün yüzüne değmeliyim ...

(kimse bilmiyor gitmeye yeltendiğini / hadi bir daha çevir yüzüme gözlerini...)

25 eylül 2011