Hak Ediyor muyum ki

Bir sesin kalmıştı yüreğime armağan,

Onu da koparıp alıyorsun hiç acımadan!

Öyle ya bütün acılarının sebebi benim,

Sokağında ölen kedileri de benden bil.

Çocukluğunun bütün uçurtmalarını ben indirdim

Ve evinin kapısına kâbusları bırakan benim.

Seni küstüren hayata,

Dostluklara yüklediğin manâları boşa çıkaran

Bakışını ihanete çevirende benim ya!

Olmadı hangi taşı kaldırsan hepsinde

İncinmene sebep benim ismim!

Hatta ben sana Züleyha değil,

Kin ve nefretim!

Haklısın hiç kalma kör olası gözlerimde,

Dilim ismini dillendirmesin,

Kirlenirsin...

Sesin değmesin yüreğime,

Sesimle tükenirsin...

Benim dünyanın düzenlerini bozan,

Bütün umutlara mezar kazan

Ve nerede bir intihar duymuşsan

Tek sebep benim!

Oldu olacak yaşadığın aşkların acısını

Depreştiren de ben olayım

Ruhunu kanatmak için

Ve kuruyan çiçeklerin köklerini ben söküyorum

Mevsimlerinin ayaz kokusuyla da ben esiyorum,

Üşüyen ellerin ısınmasın diye.

Hatta her akşam evine ekmek götüren babaların

Yollarında bir eşkiyayım!

Savaşlarda ölen çocukların hepsinde

Benim parmak izlerim.

İyilikler beni terk etmiş belli...

Bütün kötülüklerin sebebi benim ki;

En değerlimce bu kadar...

İncitiliyorum...

Baksana,

Sen hariç kimse bilmiyor

Ne zulümler hakkettiğimi,

En tuhaf ölümlerden geçmem gerektiğini.

15 Nisan 2010 (tek kelimelik son sesle tükenir zaman vedadır şimdi bütün sesler)