Harman 2

Bir patos kayışında evrilirken ömür,
Sıvışırken toprak gönlümün yarıklarından
Devrilirdi üstüne bir de
Göğde bulut,
Sonra akar gelirdi yağmurun sesiyle
Yokluğundan kurulmuş bin bir umut...

Gün batar;
Hançerini çekerek akşamın ufkundan,
Hadi dön diyor kuşlar, dön gececil korkular;
Sefer değildi çıkılan,
Seher değildi harmanımızı savuran.

Testide bir yudum suyun
Tende tortusu vardı,
Gökte yangın yeri bulutların
Yürekte acısı kalmıştı.

Davranıp kağıda ve kaleme
Hatıralarını yontarak bu döngünün,
Anladım her bakışımda geriye
Küllenen savruluşuydu ömrümün.

Çünkü yoktu hiç boş yer;
Sığıştıramadım yokluğunun yerine
Dünya ne yana dönse
Ben sürmüşüm sabanımı tersine
Baharlarımın yitip gidişi bundandır;
Toprağımın gün görmeyişi...

Gözlerimden kapanır ay buluta
Uyuyup uyanışım hep bu kadardır
Dönüp gelirim her gece tutsaklığıma
Yine şiirler okurum,
Yağar türkü türkü sözlerimden,
Tanırım yokluğu özleminden.

Şimdi yaz bitti:
Gençliğimizi harcayan o bedbaht arayış
Başa dönsem son kere:
Koptu en güvendiğimiz yerden kayış!