Hasır Kuşu ve Yağmur

..

hınçlanan mevsim-i toprağın cemre başı

taranır z’amansız

yağmur altı saçak düzlemi oluk gibi

avare gezer maşuk tesellisi

insanlar uykuda

kayıp şehrin siyahı

suyun gözlerine hapsolmuş

göğün üst çığlık öncesi boşalmış kesme bardağı yüreğimi kanatırken

şimşeklerin yalaz feneri sallanır tavan arasında

sarılır boynuma korkular bir’sen gibi yumuşak ve ağlamaklı

hatırlıyorum

dağınık saçların

omzumdan

hasır kuşu kanadı yanağıma değer parmak uçlarınla

hüzün kaplardı odayı

mutluluk özlemi ekerdi maviye

incecik kederle

bırakmamak üzere kimseye

daha sıkı sarılırdı geceye

ve

yastığımıza nakışlı

tığ b’oyalı sözlere

ve dalardık yağmurlu düşlere

şafak yazılı hicrana uyanışı

bile bile..

habersiz’iz

bilimiyoruz

kayıp ruhlarımız im’di

hangi

makber-i şerde..

..