Hatırlanmak Üzerine
vaktiyle birer adsız olacağız
sadece
mezar taşları gösterecek
büyüyen yaşımızı
yaşarken
ne kadar hatra geldim diyorum kendime
kim hangi duygu içinde hatırladı beni
bir çetele yok elimde
ki
kime nasıl sorayım
fakat
belli ediliyor bir şekilde hatırlamak
ve diyorum
yaşarken böyleyse
belli etmemeler
toprağın altında nasıl nefes alacağız ki
yanlış anlaşılmasın
bugün doğum günüm değil
sadece
soruyorum kendime
ve biraz da hayal kurarak
şu an birilerinin aklında mıyım acaba
başardıklarım
başarmak istediklerimin
güneşin dik açıyla vurduğu gölgesi kadar değil belki
kızdığım
ve belki de bir sorunsala dönüştürdüğüm
akla gelmek için illaki başarmak mı gerekiyor
insan
ah insan
hep en iyiyi hatırlıyor değil mi
eminim
kimsenin sınıf ikincisini
ya da dördüncüsünü hatırladığı yoktur
fakat
onca sene sonra bile herkes
soyadı olmasa bile adını hatırlar birincilerin
öyle garip bir hayat işte
üçüncü kuşaktan sonra
büyük çoğunluğunun
mezar taşları bile unutulacak
ademoğluyuz
lafı aşka getirmesem
olmaz elbette
düşünün
hiç kimsenin ölmek için genç olmadığı
bir dünyada nefes alıp veriyoruz
ve birlikte yaşayıp ölememenin adına aşk deniyor
ve gün doğumundan gün batımına
sonra uykunda
soruyorsun kendine
bugün beni hatırladı mı
düşündü mü diyemiyorum
ki düşündüyse ne ağır bir imtihan bu yaşamak?...
birazdan dalarız
ölümle yaşam arası bir uykuya
belki bir de rüya görürüz
hatırladıysa eğer...
aşk bu ya
bitiremediğin cümlelere başlıyorsun işte
belki hiçbir zaman hatra gelmeyecek...