KALBİME VEDA
Kelepçe vurdum bu deli kalbinin kollarına,
Daracık hücrelere hapsettim onu.
Kusura bakma kalbim,
Seni özgürlüğünden mahrum bırakmak zorunda kaldım.
Çünkü senin her özgürlüğün,
Benim biraz daha esaretim oldu.
Kaç kez peşinden koştum,
Kaç kez düştüğüm yerden senin için kalktım.
Sen bir hayalin peşine takıldın,
Ben o hayalin enkazını omuzladım.
Sen sevmekten vazgeçmedin,
Ben sevilmemekten yoruldum.
Yetişemiyorum artık sana kalbim.
Sen hâlâ dünün kapısında beklerken
Ben bugünün yorgunluğunda diz çöktüm.
Sen bir ihtimalin peşinde ömür tüketiyorsun,
Ben gerçekleşmeyecek ihtimallerin yasını tutuyorum.
Yorgunsun, yorgunum, yorgunuz…
Anla artık, ne olur!
Her çarpıntı bir umut değil,
Bazen insanın kendi yarasına attığı son düğümdür.
Uslan artık deli kalbim!
Sevmiyor, istemiyor artık bizi.
Hangi kapıya yüz sürsek kapalı,
Hangi duaya eller açsak cevapsız.
Biz hâlâ birini bekliyoruz,
Oysa beklediğimiz yerde çoktan unutulmuşuz.
Bundan sonra biraz da beni düşün.
Her kırıldığında parçalarını ben topluyorum.
Her özlediğinde geceleri ben kaybediyorum.
Her sevdiğinde bedelini ben ödüyorum.
Kusura bakma kalbim…
Bu defa seninle aynı tarafta değilim.
Sana düşman olduğumdan değil,
Artık kendimi de kurtarmak zorundayım.
Şimdi sus…
Biraz da aklım konuşsun.
Çünkü senin yüzünden kaç ömür eksilttim kendimden,
Bir tek sen bilmiyorsun deli kalbim…
Uslan artık.
Ben artık kendime yetişmek istiyorum.