Hayat Büyütür mü Şairini Abiler

Ben büyüdüm abiler

kırıldı bebeklerimin kolları

saçlarını kopardılar kıskanç bakışlı misafirler

geldiler iyi hoş ya

düzenlerimi bozup öyle gittiler

sizin de oyun çağlarınızda kanadı mı dizleriniz

siz de düştünüz mü

hiç terlemediniz mi ya da

sizin de sırtınızdan yırtıldı mı gömleğiniz

ben de evcilik oynamışım (!?) abiler

baksanıza bütün arkadaşlarım gittiler

elma şekerim gibi bitiverdi vakitler

akşam mı oldu yoksa

aslında gölgem de hala kısacık ama

güneş bu saatlerde batıyor da ben mi bilmiyorum abiler

ben mi geç kalıyorum evimin yalnızlığına

gülüyorum abiler aynalarıma bakıp bakıp gülüyorum

kulağımda saatimden sızmalı tik taklar

dilimde tedavisiz cümleler

bilseniz nasıl da büyüyorum

hayatı görüyorum

evime dönüyor

annemi şahdamarından öpüyorum

en çok babama küsüyorum abiler

ben hep varım diyen babama

dostlarım gittiğinde dostum olan adama

hayatı benden saklayan

insanları kucaklayan babama

yalnız kalabileceğimi benden sakladı ya

en çok ona küsüyorum aklımca

bugünlerde balkonumda sigara keyfimden geçilmiyor abiler

saçma sapan efkarları alıyorum karşıma

çocukluğumu özlüyormuşum meğer

sigara içenlere kızdığım zamanlar da geçip gitmişler

gül kokan nefeslerim şimdi nasıl da ziftlenmişler

yalpalıyorum abiler

bilyeleri dağılmış adımlarımın

tabanlarıma mıhlanan kırık makaslarımın gürültüsünden

çocukluğumun büyüsünden uzaklaştıkça

bocalıyorum

yorucu da olsa büyüyorum abiler

hayatı şiirle desteleyip

acıları gidenlerle besteleyip

kendimi şafaklara vuruyorum

bir şey söylemeyin abiler uyuyorum

kendime kalabalıklar içinde hayaller kuruyorum

(a'dan z'ye şiirle geçiyor bu dar vakitler ...)