Hayatın Yeni Yüzünden

üzülme anne

kırağı düşmüş dudaklarımdan dökülen buz gibi sözcüklere

bana

yaşadıklarıma

ve yazacaklarıma sakın üzülme

öğrendim artık

mumları sönmüş bekleyişlerimle başetmeyi

g(s)özyaşlarıma bir sünger çekip

ağzı kulaklarında roller üstlenmeyi

insanları sevmeyi

sevdikçe

yalnızlığıma çekilmeyi öğrendim artık

biblolardan kanlı canlı dostluklar edindim

kimsesiz değilim

üzülme anne

takvimleri affettim

bembeyaz martılar düşleyip

var gücümle ruhumu gökyüzüne üfledim

artık yalnızım -emin ellerdeyim-

yılan gibi boğazıma dolanan ihanetlerin acısını öldürüp

intihar süsü verdim

arındım sadece

inan bana katil değilim

derme çatma anılarım

yastık altı halüsinasyonlarım

keşkelerle kavgalarım

ve susuşlarım kadar yürekliyim

az uz demeyip

dere tepe düzlediğim

olmazlığına inat edip

illa olsun dediğim her şeyden vazgeçtim

düşüncelerimin ütopyalarını kendime tapuladım

kireç tutmayan odalara girmek yok

başımdan gitmeyen sevdaya kulak tıkadım

hiçbir tene ilaç olmayacağım

neye yaslansam gizli hasarlarından üstüme yıkıldı

nereye b/aksam çıkış yolum kapandı

kapana kısılmış kalbimi

mumyalayıp sakladım

artık acımayacağım

üzülme

bir yanı eksik kalışlarıma

kaşları çatık yazgıma

hezeyanlarıma

üzülme bana

öğrendim artık

mezar taşlarının soğuk yüzünde kendimi seyretmeyi

04.46