Haziran

Üşürdü haziran,şair sarılırken kaleme

Ateş böcekleri yanardı mısralarında.

Suskunluğu çığlığa dönüştüren bir şiirdi yazdığı.

Sesiyle dokunurdu kadının saçlarından yaz akşamlarına.

Üşürdü şair

Kadın ıslak gözlerin resmiydi onda...

Üşürdü şair

Üşütürdü kelimeleri.

Gece bölünürken kalansız bir dilimle

Şair kadına bir şiir sunardı

Kendi sesiyle.

Kadın susardı iki kelime diyecek kadar

Kadın ağlardı şiirden düşecek kadar!

Bilirdi gidecekti bu mevsim

Çekip aşkın kapısını

Belki daha çok alışmaktan

Belki şiirde yaşamaktan korkuyordu.

Susuyordu kadın gece biterken.

Üşüyordu şair kadın susarken...

Ve ağlıyordu kadın şair yazarken

Haziran değiyordu kelimelere bütün sıcaklığıyla

Kor alevli bir gülüştü dudaklarında gezinen

Haziran geçiyordu gölgesiz kıyılarından

Şehirde alışmıştı bu gidişatı farklı öyküye

Sokaklarda havlayan köpekler tanıktı

Kadının ürkekliğine.

Tanıktı yaz akşamı yıldızları

Kadının şiir sesiyle örselenişine.

Bitiyordu haziran...

Son günlerine saklamıştı müjdeci sesi.

Şair konuşuyordu artık

Kendi diliyle.

Temmuzda yazıldı aşkın öyküsü

Kadın şiire tutunmuştu

Hüznü gölgeleyen deniz rengi bir sevgiyle.

Hesabı kitabı yoktu içinde ve gülümsüyordu kadın

Şair dili çözülmüş kekeme bir çocuktu

Durmadan konuşuyor sıralı ve kurallı cümleler kuruyordu

Yaşanacaktı her mısra ve tahammülü yoktu ayrılığa

Bir an önce yaşanmalıydı bu öykü...

Ağustos gelince başlamalıydı ilk cümle söze

Düşlerde gerçeğin kılıfına bürünmeliydi.

Kadın dindirmeliydi üşümelerini.

Üşüyordu temmuz, şair dile alırken aşkı,

Sular yanıyor, güneş buz tutuyordu

Kavurucu bir dildi konuşulmuş bütün cümleler.

Aşka ramak kalmış bir an mıydı?

Yoksa aşk bu kadar mı yaşanırdı?

Bilmiyordu kadın...

Ağlıyordu bir yılın sonunda...

Ve ağlıyordu bu haziran durağında

Yıldızlar da terk etmişti şiiri

Şiir de eskisi kadar güzel değildi

Elinde birkaç kelime,gece havlayan köpeklerin sesinde

Dalıyordu uzaklara...

Susuyordu kadın nemini gizlediği gözleriyle.

Herkes aynıydı şimdi

herkes bir şair!

Her hikaye bir şiirdi tanımlarında.

Herkes bir şairdi

Yılgın akşamların sabahlarında.

Herkes bir aşkın kahramanı ve her aşk bir kadının darağacıydı

Kadın masalının içine saklanıp yürüyordu

Artık kimse olmayacaktı gözlerinde

Kimsenin sesiyle örselenmeyecekti yüreği

Bütün yalnızlıkları bir şair yalnızlığı

ve bütün şiirleri bir şair çığlığı kadar keskin kalacaktı!

Çünkü her söz bir bıçak ağzı

Her ses bir şair...

(Bütün cümleler kadına bırakıldı

Atık bir bırakılışla.)

11 haziran 2010